Spyros Gianniotis: A Greek Olympic champion with guts

ImageImage

  

 

Hello everyone……….

The Greek figure who constitutes a symbol for me in my struggle to make as many people as possible aware of dyslexia , is Spyros Gianniotis.  

This open sea Olympic champion has marked my soul, heart and mind with his personality, his ethos and the strength of his character. – above all though,  he has marked me because he’s got …..GUTS !!!  .

Yes, it takes guts to come out and admit publicly even in nowadays Greece that you have dyslexia.

Yes, even nowadays Greece still lives in  a state of incredible ignorance regarding dyslexia, and this ignorance , unfortunately  concerns a large part of educators, and parents and results , alas!, in the stigmatization and victimization of children with dyslexia.

Yes, in 2014 Greece, dyslexia, is still considered a taboo issue and I can narrate to you numerous accounts of ,  personal, relevant , sometimes especially unpleasant , experiences .

Yes , dyslexia concerns about 1 in 10 children /people ( Or more !) . Statistically speaking then , you can calculate how many Greek famous people have dyslexia( Personally I have identified signs of dyslexia in quite a few of them …)

Never, and I repeat : never  though ,  had any famous person in Greece come out in public to speak about his or her dyslexia, thus continuing the vicious circle of silence, shame and guilt .

Respectively, celebrities with dyslexia abroad , seem to comfortably come out and talk about it  aiming at helping people with dyslexia  .

And it’s a pity that this is the situation like in our country because famous people have , among others, the power to influence other  people; consequently they could , through the example of their personal success, despite or due to their dyslexia, they could affect and change the totally wrong perception and attitude of people in Greece towards dyslexia.  

The only bright exception to this gloomy situation in Greece has been Spyros Gianniotis. He was the only famous Greek person who had the guts to talk about his dyslexia. Spyros, who also had the guts to cry after the end of his marvelous  race in 2012 Olympics and made me cry along him , as I watched him on TV, because in his tears I could measure the endless efforts and  struggle he’ s been giving and  the endless pain he’s been experiencing all these years in order to make the world –really- believe that he “is worth it ” ! .

For his attitude and quality of character , there only exists one word which can encompass my feelings for this man and this is : RESPECT!

For his attitude , wishing and hoping that he  will set an example to be imitated by more famous Greek people, I devote this blog to Spyros, and I announce him the symbol figure of this blog . 

 

 

 

Σπύρος Γιαννιώτης: Ένας πρωταθλητής με κότσια !!!

Image   Image

 

Καλησπέρα  σας ……

Η ελληνική φιγούρα -σύμβολο για μένα στον αγώνα που προσπαθώ να δώσω  για την ενημέρωση του κόσμου για τη δυσλεξία  , είναι ο Σπύρος Γιαννιώτης . Αυτός ο πρωταθλητής με έχει σημαδέψει με την προσωπικότητα , το ήθος του και τη δύναμη του χαρακτήρα του – κυρίως όμως με έχει σημαδέψει γιατί έχει …κότσια!

Ναι, θέλει κότσια να βγεις και να παραδεχτείς ακόμη και στην Ελλάδα του σήμερα ότι έχεις δυσλεξία . Ναι, η  Ελλάδα του σήμερα ζει ακόμη μέσα σε  απίστευτη άγνοια για τη δυσλεξία και αυτή η άγνοια αφορά δυστυχώς και μεγάλη μερίδα εκπαιδευτικών και μεγάλη μερίδα γονιών και τα θύματα αυτής της  άγνοιας είναι αλίμονο τα παιδιά με δυσλεξία .

Ναι, στην Ελλάδα του 2014 , η δυσλεξία θεωρείται ακόμη θέμα ταμπού και έχω αμέτρητες σχετικές προσωπικές  μου εμπειρίες , συχνά ιδιαίτερα δυσάρεστες να σας  διηγηθώ.

Ναι, η δυσλεξία αφορά περίπου 1 στα 10 παιδιά (και περισσότερα) άρα   στατιστικά υπολογίστε  πόσοι διάσημοι Έλληνες και Ελληνίδες είναι πιθανόν να έχουν δυσλεξία. (Προσωπικά , έχω  καταγράψει ενδείξεις σε αρκετούς και αρκετές ..) 

Ποτέ όμως , κανένας  δεν έχει βγει να μιλήσει  γι’ αυτό, συνεχίζοντας έτσι το φαύλο κύκλο της σιωπής, και της ντροπής και της ενοχής …ενώ αντίστοιχα, στο εξωτερικό, πολύ πιο άνετα βγαίνουν διάσημοι άνθρωποι με δυσλεξία και μιλούν γι΄ αυτό με ΄μοναδικό σκοπό να βοηθήσουν παιδιά και άτομα οποιασδήποτέ ηλικίας με δυσλεξία.

Και είναι κρίμα που συμβαίνει αυτό στη χώρα μας γιατί αυτοί οι “διάσημοι” άνθρωποι μπορούν με το παράδειγμα της προσωπικής τους  επιτυχίας να επηρεάσουν  και να αλλάξουν την εντελώς λάθος αντίληψη  και στάση του κόσμου απέναντι στα άτομα με  δυσλεξία .

Μόνο ένας είχε “the guts”  να το κάνει στη χώρα μας και αυτός είναι  ο Σπύρος Γιαννιώτης . Ο Σπύρος , ο οποίος είχε επίσης “the guts” να κλάψει μετά το τέλος του υπέροχου αγώνα του στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου και να με κάνει κι εμένα να κλαίω μαζί του , παρακολουθώντας τον από την τηλεόραση , γιατί ένιωθα τον πόνο, την κούραση  και την προσπάθειά που καταβάλλει εδώ και χρόνια  χρόνων για να αποδείξει σε όλους ότι ” αξίζει” .

Μόνο μια  λέξη μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά μου γι ‘ αυτόν τον άνθρωπο και αυτή είναι : RESPECT!

Γι’ αυτή του τη στάση και με την ευχή και την ελπίδα να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση κι από άλλους διάσημους Έλληνες και Ελληνίδες, του αφιερώνω αυτό το μπλογκ και τον ανακηρύσσω σύμβολό του.  

 

 

 

Αφιερώνω αυτόν τον ιστότοπο …….

 

Γειά σας ….

Αφιερώνω αυτόν τον ιστότοπο σε όλους τους μαθητές  με δυσλεξία , αυτούς που πέρασαν, αυτούς που τώρα είναι μαθητές και αυτούς που θα’ ρθουν , με την ευχή μία ,σύντομα, να τους απονεμηθεί η κεντρική θέση που τους αξίζει τόσο στην τάξη όσο και στη ζωή…. 

8676_407790612671716_723499270_n[1]

Σπύρος Γιαννιώτης : Ολυμπιακός πρωταθλητής στην κολύμβηση ανοιχτής θαλάσσης . Σαν παιδί υπέφερε στο σχολείο λόγω της δυσλεξίας του η οποία άργησε πολύ να διαγνωστεί   .  

Η φωτογραφία είναι από τη σελίδα του στο Facebook.

I dedicate this blog…..

Aside

Hello everyone ….

I  dedicate this blog to all students with dyslexia , those who have been  , those who now are  and  those to come , wishing that one day , soon, they will be awarded the central place they deserve in class as well as in life….

8676_407790612671716_723499270_n[1]

Spyros Gianniotis :  Greek open sea champion (He suffered as a child at school because of his undiagnosed dyslexia)

(Facebook page)

 

Τρόποι αντίδρασης του παιδιού στο στρες που του προκαλεί η δυσλεξία του.

Image

 

Καλησπέρα!

Πώς θα ένιωθες αν σου έλεγαν ότι ο χαοτικός, ανήσυχος, φασαρτζής μαθητής σου , ο οποίος , ας είμαστε ειλικρινείς, φέρνει την υπομονή σου στα όρια της,  είναι στην πραγματικότητα  ένα βαθιά στρεσαρισμένο παιδί το οποίο  απλά προσπαθεί να «μπαλαντσάρει » τη σχολική του αποτυχία με το να είναι πετυχημένο σε άλλους τομείς ;

Ή αν σου έλεγαν ότι ο παθητικός και κλεισμένος στον εαυτό του μαθητής , ο οποίος συχνά λείπει – αποφεύγει το σχολείο λόγω ψυχοσωματικών προβλημάτων  μπορεί να είναι στην πραγματικότητα ένα παιδί με δυσλεξία το οποίο υποφέρει από έντονο στρες;

Ναι, λοιπόν , είναι αλήθεια: δύο είναι οι τρόποι με τους οποίους  ένα  παιδί με δυσλεξία μπορεί να αντιδράσει στο στρες που του προκαλεί αυτή ακριβώς η δυσλεξία του.

Πιο συγκεκριμένα , μπορεί να αντιδράσει είτε με συναισθηματική απόσυρση και παραίτηση ή ,στην αντίθετη περίπτωση , με τάση υπερδραματοποίησης , η οποία συνδέεται  με προβλήματα συμπεριφοράς και με παραβατικότητα ( Ράτερ 1974 στη Δόικου 2001) . Η Τόμσον (1990) ονομάζει αυτές τις αντιδράσεις στο στρες υπό και υπέρ αντίστοιχα.

Η συναισθηματική απόσυρση και η παθητικότητα των  παιδιών με δυσλεξία, αντικατοπτρίζουν την απογοήτευση και τη ματαίωσή τους από τις αρνητικές τους εμπειρίες στο σχολείο., την έλλειψη αυτοπεποίθησής τους και την αρνητική τους αυτοεικόνα ( Κορντί ,1995, Ράτερ , 1974 στη Δόικου ,2001) .

Η Τόμσον αναφέρει διάφορες περιπτώσεις παιδιών αλλά και ενηλίκων οι οποίοι τρέμουν κυριολεκτικά όταν τους ζητείται να διαβάσουν, ενώ η συμπεριφορά τους μπορεί να παλινδρομεί σε ακόμη πιο ανώριμους τρόπους αντίδρασης όπως  βρέξιμο του κρεατιού , πιπίλισμα του αντίχειρα, κ.α.  

Το παιδί υποφέρει από τρομερό στρες στο σχολείο και συχνά το αποφεύγει με ψυχοσωματικά προβλήματα . Οι γονείς συχνά αναφέρουν κλάματα και συναισθηματική εξάντληση στο τέλος της ημέρας.  

Από την άλλη πλευρά τώρα, οι «υπέρ» αντιδράσεις στο στρες συμπεριλαμβάνουν επιθετικότητα, και προβλήματα συμπεριφοράς και  αποδίδονται στην ανάγκη των παιδιών να προσελκύσουν την προσοχή και το ενδιαφέρον των άλλων ακόμη και με αρνητικό τρόπο (Τόμσον & Χάρτλευ ,1980 στη Δόικου , 2001).

Ξέρω ότι δυσκολεύεστε να το πιστέψετε κι όμως : κλινικές έρευνες που έχουν γίνει σε  τρομερά  φασαριόζικα παιδιά , ταραξίες της τάξης , σαν κι αυτά  που σίγουρα  κι εσείς έχετε  στις δικές σας τάξεις, αποκαλύπτουν υψηλότατα  επίπεδα άγχους  (Τόμσον ,1990)  . 

Πιο συγκεκριμένα, το  παΐδι αντισταθμίζει τη σχολική του αποτυχία και το άγχος του με το να είναι πετυχημένο σε άλλους τομείς όπως είναι η διατάραξη της τάξης, το να γίνεται  ο «κλόουν» της τάξης, με το να επιδεικνύει μία συμπεριφορά τύπου « δε  θα μπορούσε  να με νοιάξει λιγότερο», με το να κάνει διάφορες « χαζομαρούλες».

Μερικές φορές το παιδί μπορεί να γίνει επιθετικό απέναντι στους άλλους μαθητές. Μερικά παιδιά μπορεί να επιδείξουν μία ακόμη πιο παραβατική συμπεριφορά όπως το να κλέψουν , να κάνουν «κοπάνα»,  να απορρίψουν ολόκληρο το σχολικό σύστημα και  την κοινωνία  γενικότερα .

Κάποια  παιδιά μπορεί να παρουσιάσουν  ακόμη πιο ακραία παραβατικές συμπεριφορές για τις  οποίες όμως θα σας μιλήσω  στην επόμενη μου ανάρτηση  . .

Καληνύχτα σας …

Θα ήθελα να αφιερώσω αυτή την ανάρτηση σε όλους τους μαθητές και μαθήτριες με δυσλεξία, αυτούς  που πέρασαν , αυτούς  που τώρα  είναι και αυτούς που θα ‘ ρθουν , με την ευχή , να αποκτήσουν  κάποια μέρα , σύντομα,   την κεντρική θέση που τους αξίζει τόσο στην τάξη όσο και στη ζωή.

 

© 2014

THALIA GOUZKOURI

ALL RIGHTS RESERVED

 

 

 

Children’s Reactions to their Dyslexia Stress

 

DSC07195

 

 

Hello everyone!

How would you feel if you were told that your erratic , restless, trouble maker student who , let’s be honest , often brings your patience to its edges, is in fact  a deeply stressful dyslectic child who simply tries to counterbalance his failure at school  by being successful in other areas ?

Or if you were told that your withdrawn , passive student who often misses  or tries to avoid school   due to psychosomatic disorders may in fact be a child with dyslexia who suffers from  deep anxiety ?

Yes , it is true : there are  two ways in which children with dyslexia may react to stress namely , emotional withdrawal and resignation, or, in other cases, a tendency to overdramatize which is associated with conduct disorders and offensiveness(Rutter, 1974 in Doikou 2001 ).; Thomson (1990 ) calls these “under “ and “over” –respectively- reactions to stress.

The emotional withdrawal and passiveness of some of the children with learning difficulties reflect their disappointment and disillusionment from their negative experiences in school, their lack of self confidence and negative self-image (Kordie , 1995 ; Rutter, 1974 in Doikou ,2001) .

 Thomson (1990)  reports various cases of children and adults actually trembling and sweating when asked to read while  their behaviour may often  regress to more immature forms , such as bed wetting, thumb sucking, dependence and so on. The child suffers tremendous stress at school often trying to avoid it by psychosomatic disorders. Parents frequently report tears and emotional exhaustion at the end of the day.

On the other hand , the “over” reactions to stress include aggressiveness and behavioral problems demonstrated by children with dyslexia and  are attributed to their need to attract  the attention and interest of others even in a negative way (Thomson &Hartley , 1980 in Doikou –Avlidou 2001 ).

I know you find it hard to believe , but  “over” reactions reveal deep anxieties in clinical investigation (Thomson ,1990)  .  More specifically, the child counterbalances his failure and stress by being successful in other areas such as classroom disruption, being the class  joker or “clown”, exhibiting a “couldn’t care less” attitude and “silly” behaviour. Sometimes the child may be aggressive towards other students. Some children may exhibit more offensive behaviour such as stealing, truancy and the rejection of the whole school system and society in general ; some children may demonstrate even more serious “patterns of delinquency” about which I will talk in my next post ….

 

I would like to dedicate this post ,  to all students with dyslexia , those who have passed and those to come , wishing that one day , soon, they will be awarded the central place they deserve in class as well as in life…

 

 

© 2014

THALIA GOUZKOURI

ALL RIGHTS RESERVED

Reactions to dyslexia-induced stress

DSC07195

 

 

Hello everyone!

How would you feel if you were told that your erratic , restless, trouble maker student who , let’s be honest , often brings your patience to its edges, is in fact  a deeply stressful dyslectic child who simply tries to counterbalance his failure at school  by being successful in other areas ?

Or if you were told that your withdrawn , passive student who often misses  or tries to avoid school   due to psychosomatic disorders may in fact be a child with dyslexia who suffers from  deep anxiety ?

Yes , it is true : there are  two ways in which children with dyslexia may react to stress namely , emotional withdrawal and resignation, or, in other cases, a tendency to overdramatize which is associated with conduct disorders and offensiveness(Rutter, 1974 in Doikou 2001 ).; Thomson (1990 ) calls these “under “ and “over” –respectively- reactions to stress.

The emotional withdrawal and passiveness of some of the children with learning difficulties reflect their disappointment and disillusionment from their negative experiences in school, their lack of self confidence and negative self-image (Kordie , 1995 ; Rutter, 1974 in Doikou ,2001) .

 Thomson (1990)  reports various cases of children and adults actually trembling and sweating when asked to read while  their behaviour may often  regress to more immature forms , such as bed wetting, thumb sucking, dependence and so on. The child suffers tremendous stress at school often trying to avoid it by psychosomatic disorders. Parents frequently report tears and emotional exhaustion at the end of the day.

On the other hand , the “over” reactions to stress include aggressiveness and behavioral problems demonstrated by children with dyslexia and  are attributed to their need to attract  the attention and interest of others even in a negative way (Thomson &Hartley , 1980 in Doikou –Avlidou 2001 ).

I know you find it hard to believe , but  “over” reactions reveal deep anxieties in clinical investigation (Thomson ,1990)  .  More specifically, the child counterbalances his failure and stress by being successful in other areas such as classroom disruption, being the class  joker or “clown”, exhibiting a “couldn’t care less” attitude and “silly” behaviour. Sometimes the child may be aggressive towards other students. Some children may exhibit more offensive behaviour such as stealing, truancy and the rejection of the whole school system and society in general ; some children may demonstrate even more serious “patterns of delinquency” about which I will talk in my next post ….

 

I would like to dedicate this post ,  to all students with dyslexia , those who have passed and those to come , wishing that one day , soon, they will be awarded the central place they deserve in class as well as in life…

 

 

© 2014

THALIA GOUZKOURI

ALL RIGHTS RESERVED